List do Wiosny

Szanowna Pani, 

od kilku dni budzę się nadzwyczaj wcześnie i z jednym ledwie otwartym okiem wspinam się, wciągam nieprzytomnie na parapet i patrzę czy już Pani dotarła. Niestety, codzienne mozolne targanie tyłka do okna nie owocuje niczym oprócz mojego zgrzytania zębów i wytykania palcami przez panią z sąsiedniego bloku. Pani najwyraźniej nieźle się bawi widząc mnie w szlafroku na balkonie. Wyglądam w nim jak stuknięty Mikołaj kiedy tak stoję w tym czerwonym odzieniu z kubkiem ziarna dla ptaków w łapie, a na całej połaci śnieg... Pani Wiosno, Pani gdzieś sobie baluje, czy ucina drzemkę, a tu wieczna zmarzlina! W tym marazmie człowiek się zaniedbuje i tkwi w zimowej depresji. Gdzie wiosenne ciepło? Gdzie te dekolty wystawione do słońca? Jak tu nosić piękne naszyjniki, kiedy szaliki zamotane pod sam nos? Jak wetknąć sobie w ucho kolczyk, jak czapa wbita na głowę aż po pachy? I gdzie ja mam go potem szukać jak mi się wkręci w beret z włóczki? A Pani to gdzie się wkręciła, zamotała, Szanowna Pani? To mnie bardziej niż niepokoi.
Czekam, czekam zatem (coraz mniej cierpliwie) i bardzo proszę się pospieszyć, bo korale mi ani do polaru ani do szlafroka nijak nie pasują. Załączam wymienione naszyjniki i dwa znaczki w uszach.

Kłaniam.

Artefaktoria

Blown glass

Agate, opalite & smoky quartz.

Agate, opalite & smoky quartz.

Decoupage on wood.

Czy udało się zmobilizować wiosnę, czy nadal trzeba wybierać między kolczykami i czapką? O tym napiszę w piątek. 

Do małej czarnej

Elegancki, prostokątny onyks zawisł w naszyjniku w towarzystwie drobnych opalitów i sardonyksu. Rurki są posrebrzane, a małe kostki metalowe - tak, by dodawały lekkiej surowości całej konstrukcji. 

I do sukienki i do kawy - taki onyks pasuje idealnie. Myślę, że najlepiej pasuje do damy ubranej w małą czarną, popijającej małą czarną w eleganckiej kawiarence. Niekoniecznie w Paryżu - mamy tyle pięknych polskich miast i tyle pięknych polskich dziewczyn, że szukać daleko nie trzeba.

Onyx, sardonyx & opalit

Lawa na rozgrzewkę

Za oknem mróz trzyma i nie puszcza, a w pracowni mieni się i pobłyskuje bladą zielenią naszyjnik i bransoletka. Oba precjoza wykonane są z kostek lekkiej, czarnej lawy i kryształów fluorytu. W centrum naszyjnika pojawia się ciekawie oszlifowany agat Czy tylko mi patrząc na ten komplet przychodzi na myśl połączenie dzikiego gorąca wulkanu i mrozu kryjącego się lodowozielonych kosteczkach? A tam w agacie - coś już przebija spod śniegu! Idealna biżuteria na ten nasz przedziwny początek wiosny.

Lava, fluorite & agate

Nowe idzie

Powoli zapełniamy sklepik internetowy. Grypa powaliła na łopatki wszystkich dookoła i pracownię też. Wyprodukowane precjoza, skrupulatnie obfotografowane powoli wskakują na strony. Okraszone pięknymi opisami - które robię nie ja (żeby nie było, że taka ze mnie chwalipięta) - pojawiać się będą sukcesywnie w swoim rekonwalescencyjnym tempie.

blown glass & carneol

Niedługo nowe nowości, a tym czasem chodzi mi po głowie, żeby w końcu zrobić coś do domu. Własnego. I takiego, co może zrobić sobie każdy, kto chomikuje - jak ja - pojemniczki i pudełeczka po różnych smakowitościach. Niedługo więc opublikuję mały tutorial pt."jestem łasuchem i nie zawaham się tego wykorzystać". Do wykorzystania przez każdego.

Trzymajcie się ciepło i zdrowo!

Z czego i dlaczego...

Kolczyki i naszyjniki - takie na co dzień i od święta. Na różne okazje. Na różne pory roku, na różne nastroje. Muszę powiedzieć, że nic tak nie poprawia nastroju, jak nowa biżuteria. Oczywiście nowe buty też, ale butami się - niestety - nie zajmuję. Zajmuję się natomiast kolczykami, naszyjnikami i zawieszkami. Z drewna, z kamieni, ze szkła, z metalu.

W zasadzie biżuterię można robić ze wszystkiego. A ja - próbując robić ją z wielu materiałów - poszukuję swojego ulubionego. Takiego, który będzie ze mną rozmawiał i da ze sobą zrobić co tylko mi do głowy przyjdzie :)
Jak na razie dogaduję się nieźle z większością tych materiałów. A drewno przemawia do mnie najcieplej.

Robienie biżuterii to ogromne pole do działania. I im dłużej ta przygoda trwa, tym więcej jeszcze pozostaje do odkrycia.

Skok w czasie

Chcę jak najszybciej być na blogu na bieżąco z tym, co dzieje się obecnie w pracowni. Wykonam więc pewien skok w czasie.

Gdy pracownia w końcu zmaterializowała się (nie bez problemów - ale to historia na blog o zupełnie innym profilu) rozpoczęło się tworzenie na nieco większą skalę. W moje ręce dostały się piękne kamienie półszlachetne. Od samego początku wybieram je i w sklepach i na targach. Rzadziej w internecie - po prostu lubię na własne oczy zobaczyć, z czego powstanie biżuteria. Zakupy na odległość częściej rezerwuję na szkło.Oprócz koloru, wielkości i kształtu równie ważne jest to, ile taka ozdoba waży. Nie chcę przecież, żeby naszyjnik wisiał komukolwiek "kamieniem u szyi" a kolczyki urywały ucho. Dzięki osobistym zakupom mogę wybrać całkiem duże, piękne kamienie, szkło, czy ceramikę, które nie skończą jako przyciski do papieru.

Szalone początki

Przyglądam się zdjęciom tego, co wychodziło spod moich rąk i powiem, że kiedy ma się świeży umysł powstają rzeczy, o których stworzenie człowiek by się nigdy nie podejrzewał.

Przyznam się, że nie przepadam za zbyt częstym oglądaniem cudzej biżuterii, czy innych dzieł. I to nie dlatego, że nie podoba mi się, czy zazdrość mnie zżera :) Wręcz przeciwnie - jestem zachwycona tym, jak piękne rzeczy są w stanie stworzyć ludzkie ręce. Jednak bardzo nie lubię, gdy nawet gdzieś tam podświadomie mój umysł zafiksuje się na czymś obejrzanym.

Wiedzą to dobrze Ci, którzy długo już tworzą, że wpadanie w pewną sztampę zabija kreatywność. A tak - czysty umysł, wiele pomysłów. Już Einstein powiedział: "wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, i przychodzi taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on właśnie to robi". Tak właśnie powstawały moje następne kolczyki.

Czas zacząć

Jak wiadomo każdy blog ma swój początek. Blog, na którym miałam pisać o swoich poczynaniach w pracowni z założenia miał egzystować już jakiś rok. Niestety, czasem bywa tak, że plany mają poślizg. Czasem duuuuży. Nie ma jednakże tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Od początku rozwijania twórczych pasji minęło trochę czasu. Uzbierało się sporo zdjęć, sporo prac. Przyjemnie będzie teraz wrócić do tego, powspominać początki.

Jednymi z pierwszych moich własnoręcznie stworzonych kolczyków były te obok. Proste do bólu (mimo, że wygięte), ale pierwsze! Mam je do dziś :) Wtedy jeszcze nie myślałam o żadnej pracowni - miałam mnóstwo radochy trzymając w ręku kolorowe kamyczki, szkiełka i druciki, mogąc robić z nich to, co tylko przyszło mi do głowy.