Na deszcz - książka. Z zakładką.

Po upałach - deszcz. A gdy na zewnątrz leje proponuję po ciężkim dniu pracy zasiąść w wygodnym fotelu, na miękkiej kanapie z dobrą książką w jednej ręce i pysznym kakao lub aromatyczną herbatką w drugiej. W trzeciej natomiast możemy obracać między palcami zakładkę. Piękna zakładkę z makiem, lub taką w stylu vintage, którą będziemy wtykać między stronice naszej ulubionej lektury.

"Konsul Hegemonii siedział na tarasie swojego czarnego jak heban statku kosmicznego i grał Prelludium cis-moll Rachmaninowa na starym, ale znakomicie utrzymanym steinwayu, podczas gdy na rozciągających się dookoła bagnach przewalały się i ryczały ogromne, jaszczurowate istoty. Z południa ku północy przesuwała się ogromna burza..."*

A w przerwach można oddalić się w rejony słońcem i plamką malowane...

Decoupage on wood

* Dan Simmons - Hyperion
Polecam - to jedna z moich ulubionych powieści SF.

Czas makiem mierzony

Dzisiaj nie będzie o klepsydrach z ziarnami maku zamiast piasku (aczkolwiek mogłoby się to udać). Będzie zegar w maki, które nigdy nie więdną i nawet w zimie wprowadzają nastrój lata. 

Tak się dzisiaj napatrzyłam na zegar, że chyba przebiegnę się po okolicy zrobić zdjęcia maków. Niesamowicie przyciągają wzrok intensywnymi plamkami czerwieni za każdym razem, kiedy maszeruję do sklepu. 

Decoupage & painting on wood

Moje pierwsze kolczyki

Przez moje ręce, przez kilka lat przewinęło się sporo drewna, szkła, kamieni, srebra oraz miliony innych rzeczy związanych mniej lub bardziej z biżuterią i dekoracjami. Zużyłam też kilka litrów farb oraz lakieru, wymieniałam trochę pędzli na nowe. Żeby do tego doszło musiałam od czegoś zacząć. Czy zaczynałam od zestawu profesjonalnych narzędzi i sznurów pereł? Nie. Historia była taka:

Nie wiadomo skąd i dlaczego nagle zapotrzebowałam kolczyków. Było to dziwne o tyle, że ja nigdy nie miałam parcia na noszenie biżuterii, chociaż posiadałam (i posiadam) tendencje do zbierania jej jak sroka oraz podziwiania i cmokania nad każdym egzemplarzem wytworzonym przez zdolnych rzemieślników. Przejrzałam swoje zasoby i okazało się, że wymaganego przeze mnie wzoru i koloru nie ma. Chciałam coś co przypomina kieł albo pazur - w kolorze kości słoniowej.
Czasem się mówi, że człowieka olśniewa. Tak - wtedy właśnie to nastąpiło. Po godzinnej walce z materią, zjedzeniu kolacji (co było decydującym elementem tworzenia) powstały moje pierwsze, własnoręcznie popełnione kolczyki:

Użyłam do nich:
- bigli ze starych kolczyków

- PUDEŁKA PO TWAROŻKU

- farb akrylowych

- cracku do spękań (do dekupażu)

- lakieru

Posłużyłam się nożyczkami i jakimiś szczypcami znalezionymi w narzędziach.

Może nie jest łatwo dostrzec w pudełku od twarożku kolczyki, ale mi się to właśnie przytrafiło - nie, nie było w tym twarożku żadnych podejrzanych zielnych dodatków.

Dla każdego kto chciałby, a myśli, że do tego trzeba zgromadzić cały arsenał materiałów i narzędzi by zacząć, mam radę: zacznijcie małymi kroczkami. Kiedy nie miałam narzędzi, a miałam pomysły - rysowałam. Cały komplet szczypiec zakupiłam dużo później przez internet, kiedy na dobre rozpoczęłam przygodę z biżuterią.  Nadal cierpię na brak narzędzi do złotnictwa, ale na to pracuje się latami. Tymczasem maluję i dekupażuję dla Was kolczyki, tworzę z kamieni i szkła. Na pewno jeszcze wrócę do robienia w srebrze. A o tym, jak to się robi - w którymś z kolejnych wpisów.

Kolczyki - miniaturowe obrazy.

Mimo, że wiosna dzisiaj w kadr weszły... dynie. Drewniane, leciutkie kolczyki ozdobione miniaturowymi obrazkami w stylu retro. Nie odmówiłam sobie przyjemności domalowania tego i owego oraz postarzenia lakierem adekwatnie do treści obrazka. Srebrne bigle ręcznie wykonane dopełniają całości. Zatem jeśli ktoś chce posłuchać o czym rozmawiają dyniowe maluchy polecam wetknąć kolczyk w ucho i nasłuchiwać.

Decoupage on wood

Jak się rodzą motyle?

Z okazji pewnego zapotrzebowania na motyle wiosenne zanurkowałam do szafy, by dobyć materiały na stworzenie dwóch par kolczyków. Nie ukrywam, że bardzo lubię motywy z motylami i praca nad nimi to czysta przyjemność. Mimo, że ręce całe w farbie :) Ponieważ na co dzień nie maluję "analogowo" zaczęłam dobywać z pudełek i szuflad farby, pędzle oraz inne cuda. Kiedy już wszystko wyjechało na stół i zostało użyte postanowiłam podzielić się z Wami tajemnicą powstawania kolczyków. Nie jest to jakaś Wielka Tajemnica, ale nie każdy wie jak to się robi. Rękodzieło to piękna sprawa. Swoista medytacja - siadam, skupiam się i już mnie nie ma. To prawdziwa, czasochłonna, precyzyjna praca do której potrzeba cierpliwości, spokoju i... masy materiałów. Zrobiłam zdjęcie czego potrzebuję do zrobienia takich motylkowych kolczyków. Znalazły się na nim: drewienka na kolczyki, pędzle, woda w słoikach, farby akrylowe, paleta, papier do dekupażu, lakier, papier ścierny, świeca, kółeczka metalowe, bigle, szczypce. 

Drewienka trzeba oszlifować, pomalować wstępnie na podstawowe kolory, przeszlifować jeszcze raz i znów pomalować. W międzyczasie czekamy aż wszystko odpowiednio przeschnie, rzecz jasna. Różne motywy, które chcemy umieścić na kolczykach - w tym przypadku motyle - precyzyjnie wycinamy, namaczamy, odsączamy i naklejamy specjalnym lakierem, który - jak widać - służy nam także za klej. Niektórzy na tym kończą - ja nie. Każdą parę kolczyków tworzę inną i teraz zaczyna się najciekawsze, ponieważ każdy motyl jest indywidualnie podmalowywany. Kiedy już na moje oko wszystko gra, zostawiam kolczyki do wyschnięcia przed lakierowaniem. Lakierowanie trwa najdłużej, ponieważ każda warstwa musi przeschnąć. Ostatnia 12h. Po tym już tylko zakładanie kółeczek i bigli i... sprzątanie. A co tam robi ta świeca? Zagadka! Kto wie, niech pisze w komentarzach ;)

Decoupage on wood

Tak to właśnie rodzą się motyle w Artefaktorii - żadne chińskie fiku miku, prawdziwe rodzime rękodzieło :) Powyższe motyle odfruwają właśnie do koleżanek Marty - niech się dobrze noszą!

Motylek pocztowy

Widzieliście już pierwsze motyle tej wiosny? Ja widziałam - wyglądały przepięknie - kolorowe plamki na szarym tle miasta. U mnie w pracowni tymczasem osiadły motyle pocztowe. Gatunek dobrze znany filatelistom - trzymają się świetnie, mogą żyć wiele lat i ciągle cieszą oko. Występują całorocznie na obszarze bliżej nieokreślonym, a raczej - gdzie je ucho zaniesie. Polecają się - szczególnie, że czas, by wyruszyły w drogę - taka ich rola.

Decoupage on wood

Wenecja

Jestem w Wenecji. W Wenecji Północy. Mieście polskim również rozpoczynającym się na literę W. Co prawda chętnie pobiegałabym po mostkach nad kanałami i zasiadła z włoską kawką w jakimś uroczym zakątku, lecz tymczasem siedzę przy biurku i popijam cejlońską herbatę.

Przede mną błyszczy za to nieziemsko szkło weneckie mocno przytulone do metalowych kostek. Surowość metalowej formy mocno dyscyplinuje roziskrzone w szkle złote i srebrne drobinki. Dzięki temu zestaw prezentuje się elegancko, jednocześnie zbytnio się nie nadymając. W końcu nie jest szkłem dmuchanym. 

Venice glass, metal

Tymczasem...

Słońce, deszcz, ciepło, śpiewające ptaki, chmurki... balon. Wiosna nadeszła. "Najwyższy czas" chciałoby się powiedzieć. Czas widoczny poniżej nie wisi za wysoko, ale jak widać - wciąż się wznosi z pomocą balonu w stylu vintage. Ma klasę, szyk i - z lekką nutką patyny w postaci gustownych przetarć - przyciąga wzrok niezależnie od tego, czy chcemy sprawdzić godzinę, czy oddać się marzeniom o osiemdziesięciodniowej podróży dookoła świata.
Ja na razie pozdrawiam, udając się w podróż do rodzinnego miasta, a Wam życzę mile spędzonego sobotnio - niedzielnego czasu.

Decoupage, and paint on wood

Drewno i szkło

Lubię szkło. I to białe i kolorowe. Podziwiam talent ludzi, którzy cierpliwie dmuchają te delikatne banieczki, łezki i inne kształty. Niegdyś, kiedy byłam jeszcze bardzo mała, w drodze od lekarza zawsze zatrzymywałam się z mamą przy piwnicznym okienku w kamienicy, gdzie swój warsztat miał pan robiący szklane bombki. Zwykle cała bombkowa magia działa się latem, okienko często było otwarte i - ku mojej uciesze - mogłam okrągłymi oczami obserwować różne etapy produkcji choinkowych ozdób. Czasem w okienku zamiast pana pojawiała się pani, która cienkim pędzelkiem malowała misterne wzorki i nakładała na bombki błyszczący brokat. Od tamtej pory mam słabość do delikatnych, szklanych ozdób. 

Nie mogłam sobie zatem odmówić zrobienia naszyjnika i kolczyków z dmuchanego szkła. Wisior z poprzedniego wpisu był energetycznie czerwony, ten zestaw - ze szklanymi rurkami -  to kompozycja błękitno złota. Niebo i słońce.

Blown glass

Druga pozycja to drewniane kolczyki i taki sam wisiorek. Wykonane metodą dekupażu. Pawie pióra ("Pawy" - jakby to nazwała moja koleżanka Kasia ze Sfumato) to przedruk ryciny z bardzo starego katalogu  z końca XIX lub początku XXw. Katalog ów, jedyny w swoim rodzaju, dostałam w spadku po moim dziadku - malarzu i dekoratorze. Mam jeszcze kilka perełek w zanadrzu - o tym na pewno kiedyś wspomnę.

Decoupage on wood

Kto ma chętkę na zestawy wiosenne niechaj pisze. Zapraszam!

Alleluja!

Zaglądającym, oglądającym, znajomym i nieznajomym, rękodzielnikom i użytkownikom - wszystkim Wam składam życzenia ciepłych, spokojnych Świąt Wielkanocnych. I... byle do wiosny!

Do małej czarnej

Elegancki, prostokątny onyks zawisł w naszyjniku w towarzystwie drobnych opalitów i sardonyksu. Rurki są posrebrzane, a małe kostki metalowe - tak, by dodawały lekkiej surowości całej konstrukcji. 

I do sukienki i do kawy - taki onyks pasuje idealnie. Myślę, że najlepiej pasuje do damy ubranej w małą czarną, popijającej małą czarną w eleganckiej kawiarence. Niekoniecznie w Paryżu - mamy tyle pięknych polskich miast i tyle pięknych polskich dziewczyn, że szukać daleko nie trzeba.

Onyx, sardonyx & opalit

Lawa na rozgrzewkę

Za oknem mróz trzyma i nie puszcza, a w pracowni mieni się i pobłyskuje bladą zielenią naszyjnik i bransoletka. Oba precjoza wykonane są z kostek lekkiej, czarnej lawy i kryształów fluorytu. W centrum naszyjnika pojawia się ciekawie oszlifowany agat Czy tylko mi patrząc na ten komplet przychodzi na myśl połączenie dzikiego gorąca wulkanu i mrozu kryjącego się lodowozielonych kosteczkach? A tam w agacie - coś już przebija spod śniegu! Idealna biżuteria na ten nasz przedziwny początek wiosny.

Lava, fluorite & agate

Rudzik odfrunąwszy...

W poprzednim poście, wiosennie wspomniałam o zegarze z rudzikiem. I wiosna zapewne sprawiła, że przekazałam ów zegar na aukcję pewnej organizacji, która - było nie było - związana jest mocno z ptakami. Aukcja poszła znakomicie i byłam zaskoczona jej wynikiem. Rudzik odleciał w bliżej nieznanym kierunku przyczyniając się przy okazji do wsparcia działań proptasich i proprzyrodniczych w ogóle.

Ja natomiast próbuję zrobić zamach na drzwi kuchennej szafki. To będzie coś! Już niedługo cały proces przemiany ukaże się na blogu. Do tego szykuje się zmiana merytoryczno - artystyczna tegoż. Ale o tym w następnym wpisie.

Świecznik w 3 minuty

Skonstruowałam swój pierwszy tutorial. Jest obrazkowy z minimum treści. Mam nadzieję, że się połapiecie.

Moim postanowieniem było - wykorzystać coś, co mamy w domu bez żadnych finezyjnych materiałów. Oczywiście można wykorzystać jakieś fajne papiery ryżowe, czy inne cuda, ale podejrzewam, że nie każdy ma takowe pod ręką.
Co do kleju w taśmie - można użyć taśmy klejącej, czy dwustronnej zamiast niego. Ale z całego serca polecam taki klej - używam go do wielu rzeczy - jest bardzo wygodny i przyda się Wam do wielu prac.

Przypominam o konkursie z poprzedniego posta, w którym trzeba jedynie napisać... komentarz.

ŚWIECZNIK 3MINUTOWY:

Powyżej: potrzebne materiały

Instrukcja produkcji :)

A potem świecimy :)

Jedwabie

Wpadłam, jak śliwka w kompot: spodobało mi się malowanie na jedwabiu i wydelegowałam się na kurs tegoż. Ponieważ uczyć się można przez całe życie, poświęciłam trzy dni na zapoznanie z jedwabiem, farbami i samą techniką malowania. Nie ukrywam - hobby jest dosyć kosztowne, ale sama czynność malowania wynagradza ból nadgryzionego portfela. Malowanie relaksuje, odpręża - działa wspaniale na nerwy :)
Otoczenie natomiast podniosło walory owego pobytu na szkoleniu do kwadratu. Wystarczy spojrzeć na zdjęcia...

silk painting

Na jedwabiu maluje się specjalnymi farbami. Należy ów jedwab naciągnąć na ramkę wykonać szkic (znikającym mazakiem) i malować. W zależności od tego co i jak chcemy malować można wykorzystać konturówkę, którą obrysowujemy dany wzór i wypełniamy powstałe płaszczyzny kolorami (jak w malowance dla dzieci) - konturówka zapobiega rozchodzeniu się farby za obrys, lub malować od razu - uzyskuje się wtedy rozmyte wzory i plamy. To wyższa szkoła jazdy :)

A po malowaniu można odpocząć w pięknych okolicznościach przyrody:

Akademia Łucznica

Wróciłam pełna nowych wrażeń i doświadczeń. Rzecz jasna zaowocuje to w przyszłości nowymi cudami w sklepiku Artefaktorii.

Autumn Colors

Nie mogę oderwać się od jesieni - patrząc przez okno widzę, jak przyroda szykuje się do snu. Jesienne słońce, zachodzące o wiele wcześniej niż dwa miesiące temu, daje światło o ciepłej barwie. Robienie zdjęć w takiej poświacie to wyzwanie: wszystko - dosłownie - płonie.

Trudno mi więc powstrzymać się przed wplataniem w prace brązów i rudości.

linen thread & wood/decoupage

wood & decoupage

linen thread & wood/painting

Powyższe produkcje wyjechały do stolicy wraz z resztą jesiennych cudeniek...

Kolorowy zawrót głowy

Są wakacje i jest lato (jeszcze). Pracownia - w mojej osobie - często jeździ rowerem tu i ówdzie, blogując z rzadka. Musicie mi to wybaczyć. Stwierdzam, iż bez słońca twórczość więdnie, a komputer - niestety - nie daje odpowiedniej długości fali by cokolwiek mogło wykiełkować.

Na efekty oddziaływania energii solarnej nie trzeba długo czekać - wszystkie kolory tęczy przetaczają się po dwóch stołach, grzechoczą w pudełkach i - co najistotniejsze - kręcą się w moich dłoniach. Powoli pojawiają się w sklepiku przeistoczone w formy naszyjników i kolczyków w barwach z baśni tysiąca i jednej nocy...

Więcej - wraz z bardzo interesującymi opisami owych precjozów (zachęcam do lektury) - w sklepiku internetowym.

Ku pokrzepieniu serc

Jakiś czas temu przemiłe dziewczyny z lokalnej gazety wyszły z propozycją napisania artykułu o mojej pracy. Przyznam, że na początku trochę się krępowałam - zastanawiałam się: "co takiego niezwykłego robię, żeby od razu pisać o tym w gazecie?" Dziewczyny nie odpuszczały, więc ja ostatecznie stwierdziłam, że raz kozie śmierć i poszłam na całość.

Kiedy, przed puszczeniem do druku, dostałam na skrzynkę tekst wywiadu (bo w sumie powstał wywiad) trochę bałam się go przeczytać. Nie wątpiłam absolutnie w zdolności dziewczyn z redakcji - bałam się czytać o sobie. Ciągle myślałam: "nic cieeekaweego" (jak ze skeczu Ani Mru - Mru).

Przeczytałam. Przeczytałam i wzruszyłam się do łez, bo nigdy nie patrzyłam na siebie z tej perspektywy. Dlatego pomyślałam, że podzielę się tym na swoim blogu.
Wiele osób, które zaglądają tutaj robi przepiękne rzeczy. Często dla siebie, czy dla grona bliskich osób. A może po prostu "do szuflady". Chciałabym przekazać Wam - czynem i tymże artykułem - że warto spełniać marzenia. I że to spełnianie czasem nie jest proste, a droga do celu rzadko usłana różami. Ja ciągle jestem na początku tej drogi zmagając się z materią, prozą życia, biurokracją i niemocą twórczą od czasu do czasu. Ale wiem, że warto.

Będzie mi bardzo miło, jeśli poczytacie o tej drodze i znajdziecie coś dla siebie. Coś, co Was też utwierdzi, że warto. Jeśli zostawicie na moim blogu jakiś ślad - ja chętnie wskoczę do Was i zobaczę co robicie. Nie bójcie się - przecież wiem, że zaglądacie :)

Wersja "gazetowa" (przy okazji możecie poczytać kronikę towarzyską:)):Wersja na portalu:
Życie Pabianic online

Dziękuję Agnieszce za zrobienie z mojej paplaniny pięknego artykułu i Ewie za poskładanie tekstu ze zdjęciami w uroczą całość :)

W chwili przerwy

Cicho tu i bez ruchu, bo cała energia idzie w pracę. Konkretnie - ja strzelam zdjęcia, mierzę, przewracam papiery, a moja druga połowa opisuje, zmienia, przerabia. "Co zmienia?" - możnaby zapytać. Ano layouty i układy w ...sklepie. Tak - to miała być ta niespodzianka. Teraz już mogę się wygadać - otwieramy sklep internetowy. Na razie trwa gorączkowa faza przygotowań, aczkolwiek kształt już wyraźnie zarysowany. Zapraszam do podglądania, oglądania, oceniania. Wszelkie opinie mile widziane :)

Nie mogłabym zostawić wpisu bez zdjęć ramek, które ostatnio malowałam i dekupażowałam (zakładkę i wizytownik w łączkę już znacie):

komplet do zakładki i wizytownika w łączkę

róże