Szkło jest piękne

Robię biżuterię z drewna, z kamieni półszlachetnych, jeśli tylko mam możliwość - ze srebra, ale nie ukrywam, że mam wielką słabość do szkła. Szkło w biżuterii to całe wieki historii, a i ówcześnie cieszy się ono całkiem dużą popularnością. Głównie ze względu na firmę Swarovski i Pandora. Rzadko jednak przy wymienianiu tych dwóch nazw pada określenie "szkło". Trzeba przyznać że marketing działa i od "pospolitości" tej nazwy te dwie firmy uciekają jak najdalej. Najczęściej zatem mówimy "kryształy" i... "pandora". W pierwszym przypadku to szkło ołowiowe, które poddane odpowiedniej obróbce zyskuje blask i charakter, w drugim dodanie srebra i złota jako opraw zapewnia odpowiednią "klasę" produktu. Piszę to z niejakim przekąsem, chociaż i podziwem dla umiejętności marketingowych promowania marki obu firm. I tak, jeśli nawet jestem pod wrażeniem kunsztu pierwszej w szlifie szkła, tak z drugą mam już pewne kłopoty, bo nawet jeśli fajnym pomysłem i podstawą pomysłu tej firmy jest modułowość biżuterii to cała reszta opiera się na sprzedaży przeciętnych koralików za kosmiczna cenę, podczas gdy za tę samą cenę otrzymamy oryginalne, artystyczne wyroby rodzimych twórców z dziesięciokrotnie większą ilością metali szlachetnych (jeśli już ktoś chciałby się czepiać srebra na przykład). Ale cóż,  takie czasy  - chciałoby się powiedzieć i wpływ marketingu na życie nas nie ominie. Mnie również nie omija, ponieważ - jak każda sroka - mam w swoich zasobach kolczyki i wisiorek z "kryształów" Swarovskiego i czasem używam ich także do robienia biżuterii. 

Nie da się ukryć, że naszyjniki, czy kolczyki ze szkła wykonuję też niejako modułowo. Z tą jednak różnicą, że mam trochę czasu i mnóstwo pomysłów na łączenie kompletnie różnych rodzajów szklanych korali. Mam zatem do dyspozycji: drobne koraliki, szkło t.zw. weneckie, tudzież lampwork z zatopionymi barwnikami i metalami, szkło dmuchane, rurki szklane i całe multum różnorakich kształtów od kulek po sześciany i inne cuda. Lubię je za tę różnorodność, za to, że mogę eksperymentować i łączyć je na wszelkie możliwe sposoby oraz lubię to, że są wyzwaniem. Szkło nie sprzeda się samo - tak jak niektóre kamienie. Nie powiem że to jest "onyks wykopany spod lewej stopy posągu egipskiego faraona" i po sekundzie znajdzie ono swojego nabywcę. W szkle musi być to coś, co przyciągnie uwagę - coś co zobaczyłam w nim ja i postanowiłam zaciekawić tym innych. 

W taki właśnie sposób powstał naszyjnik widoczny na zdjęciach: w prostych szklanych listkach (czy piórkach - jak kto woli) zobaczyłam potencjał na prosty, delikatny naszyjnik w stylu "tribe". Cała reszta elementów naszyjnika to też szkło - czarne, przezroczyste i metalizowane. To jeden z kilku naszyjników, które zaliczam do "Ulubionych, Skromnych Wytworów Rąk Moich".

Glass

Wenecja

Jestem w Wenecji. W Wenecji Północy. Mieście polskim również rozpoczynającym się na literę W. Co prawda chętnie pobiegałabym po mostkach nad kanałami i zasiadła z włoską kawką w jakimś uroczym zakątku, lecz tymczasem siedzę przy biurku i popijam cejlońską herbatę.

Przede mną błyszczy za to nieziemsko szkło weneckie mocno przytulone do metalowych kostek. Surowość metalowej formy mocno dyscyplinuje roziskrzone w szkle złote i srebrne drobinki. Dzięki temu zestaw prezentuje się elegancko, jednocześnie zbytnio się nie nadymając. W końcu nie jest szkłem dmuchanym. 

Venice glass, metal

Drewno i szkło

Lubię szkło. I to białe i kolorowe. Podziwiam talent ludzi, którzy cierpliwie dmuchają te delikatne banieczki, łezki i inne kształty. Niegdyś, kiedy byłam jeszcze bardzo mała, w drodze od lekarza zawsze zatrzymywałam się z mamą przy piwnicznym okienku w kamienicy, gdzie swój warsztat miał pan robiący szklane bombki. Zwykle cała bombkowa magia działa się latem, okienko często było otwarte i - ku mojej uciesze - mogłam okrągłymi oczami obserwować różne etapy produkcji choinkowych ozdób. Czasem w okienku zamiast pana pojawiała się pani, która cienkim pędzelkiem malowała misterne wzorki i nakładała na bombki błyszczący brokat. Od tamtej pory mam słabość do delikatnych, szklanych ozdób. 

Nie mogłam sobie zatem odmówić zrobienia naszyjnika i kolczyków z dmuchanego szkła. Wisior z poprzedniego wpisu był energetycznie czerwony, ten zestaw - ze szklanymi rurkami -  to kompozycja błękitno złota. Niebo i słońce.

Blown glass

Druga pozycja to drewniane kolczyki i taki sam wisiorek. Wykonane metodą dekupażu. Pawie pióra ("Pawy" - jakby to nazwała moja koleżanka Kasia ze Sfumato) to przedruk ryciny z bardzo starego katalogu  z końca XIX lub początku XXw. Katalog ów, jedyny w swoim rodzaju, dostałam w spadku po moim dziadku - malarzu i dekoratorze. Mam jeszcze kilka perełek w zanadrzu - o tym na pewno kiedyś wspomnę.

Decoupage on wood

Kto ma chętkę na zestawy wiosenne niechaj pisze. Zapraszam!

Kolorowy zawrót głowy

Są wakacje i jest lato (jeszcze). Pracownia - w mojej osobie - często jeździ rowerem tu i ówdzie, blogując z rzadka. Musicie mi to wybaczyć. Stwierdzam, iż bez słońca twórczość więdnie, a komputer - niestety - nie daje odpowiedniej długości fali by cokolwiek mogło wykiełkować.

Na efekty oddziaływania energii solarnej nie trzeba długo czekać - wszystkie kolory tęczy przetaczają się po dwóch stołach, grzechoczą w pudełkach i - co najistotniejsze - kręcą się w moich dłoniach. Powoli pojawiają się w sklepiku przeistoczone w formy naszyjników i kolczyków w barwach z baśni tysiąca i jednej nocy...

Więcej - wraz z bardzo interesującymi opisami owych precjozów (zachęcam do lektury) - w sklepiku internetowym.

Skok w czasie

Chcę jak najszybciej być na blogu na bieżąco z tym, co dzieje się obecnie w pracowni. Wykonam więc pewien skok w czasie.

Gdy pracownia w końcu zmaterializowała się (nie bez problemów - ale to historia na blog o zupełnie innym profilu) rozpoczęło się tworzenie na nieco większą skalę. W moje ręce dostały się piękne kamienie półszlachetne. Od samego początku wybieram je i w sklepach i na targach. Rzadziej w internecie - po prostu lubię na własne oczy zobaczyć, z czego powstanie biżuteria. Zakupy na odległość częściej rezerwuję na szkło.Oprócz koloru, wielkości i kształtu równie ważne jest to, ile taka ozdoba waży. Nie chcę przecież, żeby naszyjnik wisiał komukolwiek "kamieniem u szyi" a kolczyki urywały ucho. Dzięki osobistym zakupom mogę wybrać całkiem duże, piękne kamienie, szkło, czy ceramikę, które nie skończą jako przyciski do papieru.

Czas zacząć

Jak wiadomo każdy blog ma swój początek. Blog, na którym miałam pisać o swoich poczynaniach w pracowni z założenia miał egzystować już jakiś rok. Niestety, czasem bywa tak, że plany mają poślizg. Czasem duuuuży. Nie ma jednakże tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Od początku rozwijania twórczych pasji minęło trochę czasu. Uzbierało się sporo zdjęć, sporo prac. Przyjemnie będzie teraz wrócić do tego, powspominać początki.

Jednymi z pierwszych moich własnoręcznie stworzonych kolczyków były te obok. Proste do bólu (mimo, że wygięte), ale pierwsze! Mam je do dziś :) Wtedy jeszcze nie myślałam o żadnej pracowni - miałam mnóstwo radochy trzymając w ręku kolorowe kamyczki, szkiełka i druciki, mogąc robić z nich to, co tylko przyszło mi do głowy.