Moje pierwsze kolczyki

Przez moje ręce, przez kilka lat przewinęło się sporo drewna, szkła, kamieni, srebra oraz miliony innych rzeczy związanych mniej lub bardziej z biżuterią i dekoracjami. Zużyłam też kilka litrów farb oraz lakieru, wymieniałam trochę pędzli na nowe. Żeby do tego doszło musiałam od czegoś zacząć. Czy zaczynałam od zestawu profesjonalnych narzędzi i sznurów pereł? Nie. Historia była taka:

Nie wiadomo skąd i dlaczego nagle zapotrzebowałam kolczyków. Było to dziwne o tyle, że ja nigdy nie miałam parcia na noszenie biżuterii, chociaż posiadałam (i posiadam) tendencje do zbierania jej jak sroka oraz podziwiania i cmokania nad każdym egzemplarzem wytworzonym przez zdolnych rzemieślników. Przejrzałam swoje zasoby i okazało się, że wymaganego przeze mnie wzoru i koloru nie ma. Chciałam coś co przypomina kieł albo pazur - w kolorze kości słoniowej.
Czasem się mówi, że człowieka olśniewa. Tak - wtedy właśnie to nastąpiło. Po godzinnej walce z materią, zjedzeniu kolacji (co było decydującym elementem tworzenia) powstały moje pierwsze, własnoręcznie popełnione kolczyki:

Użyłam do nich:
- bigli ze starych kolczyków

- PUDEŁKA PO TWAROŻKU

- farb akrylowych

- cracku do spękań (do dekupażu)

- lakieru

Posłużyłam się nożyczkami i jakimiś szczypcami znalezionymi w narzędziach.

Może nie jest łatwo dostrzec w pudełku od twarożku kolczyki, ale mi się to właśnie przytrafiło - nie, nie było w tym twarożku żadnych podejrzanych zielnych dodatków.

Dla każdego kto chciałby, a myśli, że do tego trzeba zgromadzić cały arsenał materiałów i narzędzi by zacząć, mam radę: zacznijcie małymi kroczkami. Kiedy nie miałam narzędzi, a miałam pomysły - rysowałam. Cały komplet szczypiec zakupiłam dużo później przez internet, kiedy na dobre rozpoczęłam przygodę z biżuterią.  Nadal cierpię na brak narzędzi do złotnictwa, ale na to pracuje się latami. Tymczasem maluję i dekupażuję dla Was kolczyki, tworzę z kamieni i szkła. Na pewno jeszcze wrócę do robienia w srebrze. A o tym, jak to się robi - w którymś z kolejnych wpisów.

Kolczyki - miniaturowe obrazy.

Mimo, że wiosna dzisiaj w kadr weszły... dynie. Drewniane, leciutkie kolczyki ozdobione miniaturowymi obrazkami w stylu retro. Nie odmówiłam sobie przyjemności domalowania tego i owego oraz postarzenia lakierem adekwatnie do treści obrazka. Srebrne bigle ręcznie wykonane dopełniają całości. Zatem jeśli ktoś chce posłuchać o czym rozmawiają dyniowe maluchy polecam wetknąć kolczyk w ucho i nasłuchiwać.

Decoupage on wood

Jak się rodzą motyle?

Z okazji pewnego zapotrzebowania na motyle wiosenne zanurkowałam do szafy, by dobyć materiały na stworzenie dwóch par kolczyków. Nie ukrywam, że bardzo lubię motywy z motylami i praca nad nimi to czysta przyjemność. Mimo, że ręce całe w farbie :) Ponieważ na co dzień nie maluję "analogowo" zaczęłam dobywać z pudełek i szuflad farby, pędzle oraz inne cuda. Kiedy już wszystko wyjechało na stół i zostało użyte postanowiłam podzielić się z Wami tajemnicą powstawania kolczyków. Nie jest to jakaś Wielka Tajemnica, ale nie każdy wie jak to się robi. Rękodzieło to piękna sprawa. Swoista medytacja - siadam, skupiam się i już mnie nie ma. To prawdziwa, czasochłonna, precyzyjna praca do której potrzeba cierpliwości, spokoju i... masy materiałów. Zrobiłam zdjęcie czego potrzebuję do zrobienia takich motylkowych kolczyków. Znalazły się na nim: drewienka na kolczyki, pędzle, woda w słoikach, farby akrylowe, paleta, papier do dekupażu, lakier, papier ścierny, świeca, kółeczka metalowe, bigle, szczypce. 

Drewienka trzeba oszlifować, pomalować wstępnie na podstawowe kolory, przeszlifować jeszcze raz i znów pomalować. W międzyczasie czekamy aż wszystko odpowiednio przeschnie, rzecz jasna. Różne motywy, które chcemy umieścić na kolczykach - w tym przypadku motyle - precyzyjnie wycinamy, namaczamy, odsączamy i naklejamy specjalnym lakierem, który - jak widać - służy nam także za klej. Niektórzy na tym kończą - ja nie. Każdą parę kolczyków tworzę inną i teraz zaczyna się najciekawsze, ponieważ każdy motyl jest indywidualnie podmalowywany. Kiedy już na moje oko wszystko gra, zostawiam kolczyki do wyschnięcia przed lakierowaniem. Lakierowanie trwa najdłużej, ponieważ każda warstwa musi przeschnąć. Ostatnia 12h. Po tym już tylko zakładanie kółeczek i bigli i... sprzątanie. A co tam robi ta świeca? Zagadka! Kto wie, niech pisze w komentarzach ;)

Decoupage on wood

Tak to właśnie rodzą się motyle w Artefaktorii - żadne chińskie fiku miku, prawdziwe rodzime rękodzieło :) Powyższe motyle odfruwają właśnie do koleżanek Marty - niech się dobrze noszą!

Motylek pocztowy

Widzieliście już pierwsze motyle tej wiosny? Ja widziałam - wyglądały przepięknie - kolorowe plamki na szarym tle miasta. U mnie w pracowni tymczasem osiadły motyle pocztowe. Gatunek dobrze znany filatelistom - trzymają się świetnie, mogą żyć wiele lat i ciągle cieszą oko. Występują całorocznie na obszarze bliżej nieokreślonym, a raczej - gdzie je ucho zaniesie. Polecają się - szczególnie, że czas, by wyruszyły w drogę - taka ich rola.

Decoupage on wood

Wenecja

Jestem w Wenecji. W Wenecji Północy. Mieście polskim również rozpoczynającym się na literę W. Co prawda chętnie pobiegałabym po mostkach nad kanałami i zasiadła z włoską kawką w jakimś uroczym zakątku, lecz tymczasem siedzę przy biurku i popijam cejlońską herbatę.

Przede mną błyszczy za to nieziemsko szkło weneckie mocno przytulone do metalowych kostek. Surowość metalowej formy mocno dyscyplinuje roziskrzone w szkle złote i srebrne drobinki. Dzięki temu zestaw prezentuje się elegancko, jednocześnie zbytnio się nie nadymając. W końcu nie jest szkłem dmuchanym. 

Venice glass, metal

Drewno i szkło

Lubię szkło. I to białe i kolorowe. Podziwiam talent ludzi, którzy cierpliwie dmuchają te delikatne banieczki, łezki i inne kształty. Niegdyś, kiedy byłam jeszcze bardzo mała, w drodze od lekarza zawsze zatrzymywałam się z mamą przy piwnicznym okienku w kamienicy, gdzie swój warsztat miał pan robiący szklane bombki. Zwykle cała bombkowa magia działa się latem, okienko często było otwarte i - ku mojej uciesze - mogłam okrągłymi oczami obserwować różne etapy produkcji choinkowych ozdób. Czasem w okienku zamiast pana pojawiała się pani, która cienkim pędzelkiem malowała misterne wzorki i nakładała na bombki błyszczący brokat. Od tamtej pory mam słabość do delikatnych, szklanych ozdób. 

Nie mogłam sobie zatem odmówić zrobienia naszyjnika i kolczyków z dmuchanego szkła. Wisior z poprzedniego wpisu był energetycznie czerwony, ten zestaw - ze szklanymi rurkami -  to kompozycja błękitno złota. Niebo i słońce.

Blown glass

Druga pozycja to drewniane kolczyki i taki sam wisiorek. Wykonane metodą dekupażu. Pawie pióra ("Pawy" - jakby to nazwała moja koleżanka Kasia ze Sfumato) to przedruk ryciny z bardzo starego katalogu  z końca XIX lub początku XXw. Katalog ów, jedyny w swoim rodzaju, dostałam w spadku po moim dziadku - malarzu i dekoratorze. Mam jeszcze kilka perełek w zanadrzu - o tym na pewno kiedyś wspomnę.

Decoupage on wood

Kto ma chętkę na zestawy wiosenne niechaj pisze. Zapraszam!

List do Wiosny

Szanowna Pani, 

od kilku dni budzę się nadzwyczaj wcześnie i z jednym ledwie otwartym okiem wspinam się, wciągam nieprzytomnie na parapet i patrzę czy już Pani dotarła. Niestety, codzienne mozolne targanie tyłka do okna nie owocuje niczym oprócz mojego zgrzytania zębów i wytykania palcami przez panią z sąsiedniego bloku. Pani najwyraźniej nieźle się bawi widząc mnie w szlafroku na balkonie. Wyglądam w nim jak stuknięty Mikołaj kiedy tak stoję w tym czerwonym odzieniu z kubkiem ziarna dla ptaków w łapie, a na całej połaci śnieg... Pani Wiosno, Pani gdzieś sobie baluje, czy ucina drzemkę, a tu wieczna zmarzlina! W tym marazmie człowiek się zaniedbuje i tkwi w zimowej depresji. Gdzie wiosenne ciepło? Gdzie te dekolty wystawione do słońca? Jak tu nosić piękne naszyjniki, kiedy szaliki zamotane pod sam nos? Jak wetknąć sobie w ucho kolczyk, jak czapa wbita na głowę aż po pachy? I gdzie ja mam go potem szukać jak mi się wkręci w beret z włóczki? A Pani to gdzie się wkręciła, zamotała, Szanowna Pani? To mnie bardziej niż niepokoi.
Czekam, czekam zatem (coraz mniej cierpliwie) i bardzo proszę się pospieszyć, bo korale mi ani do polaru ani do szlafroka nijak nie pasują. Załączam wymienione naszyjniki i dwa znaczki w uszach.

Kłaniam.

Artefaktoria

Blown glass

Agate, opalite & smoky quartz.

Agate, opalite & smoky quartz.

Decoupage on wood.

Czy udało się zmobilizować wiosnę, czy nadal trzeba wybierać między kolczykami i czapką? O tym napiszę w piątek. 

Ceramika na fali

Poniżej kilka zapowiedzi tego, co pojawi się w sklepiku pracowni w ten weekend. Będą nieco większe gabaryty - ceramiczne kule i kulopodobne korale, masa perłowa w kilku odsłonach i muszle.

Nie zabraknie też agatów, onyksu i turkusów. W zasadzie - będzie, czego tylko dusza zapragnie :)

ceramics

shells & nacre

ceramics & silver

Przed nami jeszcze parę dni do weekendu - w tym czasie na pewno jeszcze coś przybędzie.
Ściskam ciepło!

P.S. Coś przybyło - mianowicie grypa, która mię lekko nadgryzła. Z tego powodu produkta nowe do sklepu pracowni dodadzą się z lekkim poślizgiem. Ale za to w większej ilości :)

Rękodzieło Internetowe

Nie da się ukryć, że masę czasu (oprócz tworzenia wszystkich tych pudełeczek, kolczyków i innych cudów) zajmuje ich fotografowanie i wrzucanie do sieci. Jak wiadomo - dobre zdjęcie to podstawa, jeśli chce się komuś zaprezentować własne dokonania. No i właśnie od kilku dni nie robię nic innego, jak zdjęcia, zdjęcia, zdjęcia... A potem edycja, edycja, i opisy, opisy. Boli mnie już od tego głowa, ręce, kręgosłup i co tam jeszcze mam. Niedługo zasnę po prostu na klawiaturze i taki będzie pracy mojej finał.
Poniżej mała próbka efektu zmagań z aparacikiem, oświetleniem, przedmiotami, które nie chciały znieruchomieć w odpowiednim położeniu i edytorem, który czasem sam odmawiał współpracy:

Na koniec pozostało mi to wszystko wrzucić na Allegro gdzie pozostawiłam rzeczy swojemu biegowi.

Wyszło całkiem nieźle, a mi bokiem :) Po prostu padłam :)

Motyle i kwiaty oraz trochę pisanek

Na stronie Artefaktorii pojawiły się nowe kategorie w działach Biżuteria oraz Dekoracje.
Tymczasem dla zachęty kilka nowości, które można znaleźć na stronie:
Motyle się rozfrunęły wszędzie - w wielu kolorach i wariacjach. Niektóre nawet dotarły w drugi koniec Polski :)Niecierpliwie czekam na maki - powstają więc moje własne w tempie ekspresowym. Para wędruje już tuż za ścianę...Dla filatelistów i nie tylko - Pegazy rasy Italiano wspaniale prezentują się w ...uszach.

W Dekoracjach świąteczne pisanki (do obejrzenia w poście poniżej) oraz miejsce na jeszcze jedną kategorię i... zastanawiam się co można dla moich drogich gości i klientów tam właśnie wstawić? Jaką osobną kategorię można dla Was stworzyć? Może jest coś, czego nie ma a chętnie byście u mnie zobaczyli?
Ja też będę się zastanawiać - na pewno niedługo się coś pojawi. Wszelkie sugestie mile widziane :)

Wywoływanie wiosny

Parę dni temu puchowa, biała kołderka przykryła świat za oknem. Znowu! Postanowiłam więc w ramach przygotowań do Maratonu Sztuki (info z prawej, odrobinę niżej) po prostu wywołać wiosnę.Wywoływanie trwa - choć idzie jak po grudzie - ale liczę po cichu, że zadziała.

Byle do wiosny!

Ciepło drewna

Zauważyłam, że od jakiegoś czasu poświęcam dużo uwagi pracy z drewnem. I chodzi tutaj nie tylko o przedmioty dekoracyjne, ale też o biżuterię. Wykorzystałam moje zapędy malarskie i zamiłowanie do miniatur do stworzenia małych obrazków, które można nosić ze sobą.

Nie jest to już zwykły, prosty dekupaż (chociaż taki również lubię i robię) - w zasadzie to bardziej kolaż. Czasem doklejane motywy to tylko ułamek całości a czasem nie ma ich wcale :)

Jesienne listki już wywiało do koleżanki. Myślę, że wiosną też będą się pięknie prezentować :)

Z czego i dlaczego...

Kolczyki i naszyjniki - takie na co dzień i od święta. Na różne okazje. Na różne pory roku, na różne nastroje. Muszę powiedzieć, że nic tak nie poprawia nastroju, jak nowa biżuteria. Oczywiście nowe buty też, ale butami się - niestety - nie zajmuję. Zajmuję się natomiast kolczykami, naszyjnikami i zawieszkami. Z drewna, z kamieni, ze szkła, z metalu.

W zasadzie biżuterię można robić ze wszystkiego. A ja - próbując robić ją z wielu materiałów - poszukuję swojego ulubionego. Takiego, który będzie ze mną rozmawiał i da ze sobą zrobić co tylko mi do głowy przyjdzie :)
Jak na razie dogaduję się nieźle z większością tych materiałów. A drewno przemawia do mnie najcieplej.

Robienie biżuterii to ogromne pole do działania. I im dłużej ta przygoda trwa, tym więcej jeszcze pozostaje do odkrycia.

Skok w czasie

Chcę jak najszybciej być na blogu na bieżąco z tym, co dzieje się obecnie w pracowni. Wykonam więc pewien skok w czasie.

Gdy pracownia w końcu zmaterializowała się (nie bez problemów - ale to historia na blog o zupełnie innym profilu) rozpoczęło się tworzenie na nieco większą skalę. W moje ręce dostały się piękne kamienie półszlachetne. Od samego początku wybieram je i w sklepach i na targach. Rzadziej w internecie - po prostu lubię na własne oczy zobaczyć, z czego powstanie biżuteria. Zakupy na odległość częściej rezerwuję na szkło.Oprócz koloru, wielkości i kształtu równie ważne jest to, ile taka ozdoba waży. Nie chcę przecież, żeby naszyjnik wisiał komukolwiek "kamieniem u szyi" a kolczyki urywały ucho. Dzięki osobistym zakupom mogę wybrać całkiem duże, piękne kamienie, szkło, czy ceramikę, które nie skończą jako przyciski do papieru.

Szalone początki

Przyglądam się zdjęciom tego, co wychodziło spod moich rąk i powiem, że kiedy ma się świeży umysł powstają rzeczy, o których stworzenie człowiek by się nigdy nie podejrzewał.

Przyznam się, że nie przepadam za zbyt częstym oglądaniem cudzej biżuterii, czy innych dzieł. I to nie dlatego, że nie podoba mi się, czy zazdrość mnie zżera :) Wręcz przeciwnie - jestem zachwycona tym, jak piękne rzeczy są w stanie stworzyć ludzkie ręce. Jednak bardzo nie lubię, gdy nawet gdzieś tam podświadomie mój umysł zafiksuje się na czymś obejrzanym.

Wiedzą to dobrze Ci, którzy długo już tworzą, że wpadanie w pewną sztampę zabija kreatywność. A tak - czysty umysł, wiele pomysłów. Już Einstein powiedział: "wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, i przychodzi taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on właśnie to robi". Tak właśnie powstawały moje następne kolczyki.

Czas zacząć

Jak wiadomo każdy blog ma swój początek. Blog, na którym miałam pisać o swoich poczynaniach w pracowni z założenia miał egzystować już jakiś rok. Niestety, czasem bywa tak, że plany mają poślizg. Czasem duuuuży. Nie ma jednakże tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Od początku rozwijania twórczych pasji minęło trochę czasu. Uzbierało się sporo zdjęć, sporo prac. Przyjemnie będzie teraz wrócić do tego, powspominać początki.

Jednymi z pierwszych moich własnoręcznie stworzonych kolczyków były te obok. Proste do bólu (mimo, że wygięte), ale pierwsze! Mam je do dziś :) Wtedy jeszcze nie myślałam o żadnej pracowni - miałam mnóstwo radochy trzymając w ręku kolorowe kamyczki, szkiełka i druciki, mogąc robić z nich to, co tylko przyszło mi do głowy.