Alleluja!

Zaglądającym, oglądającym, znajomym i nieznajomym, rękodzielnikom i użytkownikom - wszystkim Wam składam życzenia ciepłych, spokojnych Świąt Wielkanocnych. I... byle do wiosny!

Do małej czarnej

Elegancki, prostokątny onyks zawisł w naszyjniku w towarzystwie drobnych opalitów i sardonyksu. Rurki są posrebrzane, a małe kostki metalowe - tak, by dodawały lekkiej surowości całej konstrukcji. 

I do sukienki i do kawy - taki onyks pasuje idealnie. Myślę, że najlepiej pasuje do damy ubranej w małą czarną, popijającej małą czarną w eleganckiej kawiarence. Niekoniecznie w Paryżu - mamy tyle pięknych polskich miast i tyle pięknych polskich dziewczyn, że szukać daleko nie trzeba.

Onyx, sardonyx & opalit

Lawa na rozgrzewkę

Za oknem mróz trzyma i nie puszcza, a w pracowni mieni się i pobłyskuje bladą zielenią naszyjnik i bransoletka. Oba precjoza wykonane są z kostek lekkiej, czarnej lawy i kryształów fluorytu. W centrum naszyjnika pojawia się ciekawie oszlifowany agat Czy tylko mi patrząc na ten komplet przychodzi na myśl połączenie dzikiego gorąca wulkanu i mrozu kryjącego się lodowozielonych kosteczkach? A tam w agacie - coś już przebija spod śniegu! Idealna biżuteria na ten nasz przedziwny początek wiosny.

Lava, fluorite & agate

Jesienna dziewczyna

Jeśli jesienna dziewczyna to jesienne kolczyki. Szykujemy się na zbieranie liści i romantyczne spacery. A w pracowni dla koleżanki powstają jesienne precjoza, mała nutka nadmorskich wspomnień i piękna czerń z bielą - nieśmiertelna!

Dialogi przy stole

Po chwili przerwy wyjaśnienie co dzieje się, że nic się nie dzieje tutaj. Otóż z racji skurczenia się nieco miejsca warsztatowego po przeprowadzce, działania twórcze Artefaktorii przesunęły się mocniej na obszar graficzny. Właśnie w tej chwili pod skrzydła pracowniane trafił projekt, który od jakiegoś czasu raczkował a obecnie coraz prężniej się rozwija. Dialogiprzystole.blogspot.com - bo o tym blogu mowa - podpięte były do tej pory pod inne konto, ale zdecydowałam zgromadzić wszelkie twórcze działania w jednym miejscu. Zapraszam zatem do podglądania. Reszta zmian wkrótce.

Mały smaczek z dialogów:

Do zobaczenia!

Rudzik odfrunąwszy...

W poprzednim poście, wiosennie wspomniałam o zegarze z rudzikiem. I wiosna zapewne sprawiła, że przekazałam ów zegar na aukcję pewnej organizacji, która - było nie było - związana jest mocno z ptakami. Aukcja poszła znakomicie i byłam zaskoczona jej wynikiem. Rudzik odleciał w bliżej nieznanym kierunku przyczyniając się przy okazji do wsparcia działań proptasich i proprzyrodniczych w ogóle.

Ja natomiast próbuję zrobić zamach na drzwi kuchennej szafki. To będzie coś! Już niedługo cały proces przemiany ukaże się na blogu. Do tego szykuje się zmiana merytoryczno - artystyczna tegoż. Ale o tym w następnym wpisie.

Przeprowadzka

Tak - muszę się przyznać, że dłuuugo mnie nie było. Różne przypadki się zdarzają - między innymi przeprowadzki. Niektóre tak absorbujące (z przenoszeniem życia w drugi koniec Polski włącznie), że zalega cisza na długie miesiące. Ponieważ tam gdzie ja - tam pracownia, ona i także przejechała ze mną w inne miejsce. Na razie w kwestii rękodzieła wyraźnie zwolniłam obroty, ale nie przeszkadza mi to w innych artystycznych aktywnościach. Niedługo wracam do bloga z nowymi pomysłami - może nie tak często, jak dawniej, ale postaram się, żeby było ciekawie. 

Howgh!

Żeby nie było bezobrazkowo wrzucam coś, co było już tu obecne zeszłej wiosny, ale nieodmiennie kojarzy mi się z odejściem zimy, słońcem i odpoczynkiem. 

Robin - clock

Samych ciepłych i słonecznych dni!

Wrzesień i... to straszne!

Znalazłam właśnie chwilkę czasu. Zajrzałam na blog i... przeraziłam się datą ostatniego wpisu. Sezon wakacyjny przeleciał jak szalony, ja nigdzie nie wyjechałam, aczkolwiek życie zapełniło mi dni po brzegi. Z prawej zdjęcie, że szyję, ale w tej chwili moja praca bardziej przypomina rozplątywanie kłębów włóczki zwizualizowanych na monitorze komputera. I wcale nie jest to artystyczne, wiec opisywać tego nie będę. Reszta moich blogów również leży (w przeciwieństwie do mnie) a na karku czuję oddech mojego drugiego twórczego ja, które mnie goni, a ja skutecznie mu uciekam.

Żeby nie było, że nie dam się czasem dopaść wenie:

Nuria & crows - acrylic on wood.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, postaram się zebrać i malować, pisać, tworzyć i wrzucać.

P.S. Sklep na razie zwieszony, ale z czasem to się zmieni, zatem link znikam, żeby niepotrzebnie nie robić zamieszania.

Słój z... wkładką

Do tematu szycia w pracowni jeszcze nie podchodziłam. Zachęcona jednak dziełami koleżanek robiących różne cuda przy użyciu maszyny do szycia podjęłam wyzwanie. Jeśli chodzi o obycie z maszyną jestem mistrzem w nawlekaniu nici na czas - to jedyne, co mi pozostało z zajęć z ósmej klasy szkoły podstawowej. I jeszcze uszyłam piórnik :) Znając poziom swojej indolencji podeszłam do zadania z maszyną bez przerostu ambicji, aczkolwiek z lekką nutą wariactwa. Bo słoik z bawełnianą wyściółką - to nie może być normalne. Aczkolwiek wygląda całkiem do rzeczy :)

Simple jar with cotton lining

Pora wyjąć słoiki z szafek i uszyć im ładne ubranka - niekoniecznie białe. Mogą być kolorowe, gładkie, kwieciste, w krateczkę czy grochy. Słoik wcale nie musi chować się w spiżarce - inna rola dla niego na pewno się znajdzie. A jaka? Sky is the limit! :)